วันสุดท้ายแล้ว เมื่อตืนนอน โรงแรมนักศึกษา ราคาประมาณ 600 บาท ต่อคน คุณวิทย์ช่วยหาโรงแรมตอนอยู่ที่รถไฟ กว่าจะได้ก็ลุ้นกันตัวโกร่งเลย
แต่ที่น่าเจ็บใจคือตอนมาเมื่อคืนนี่ซิ ไอ้เราก็ว่าน่าจะฟังกันรู้เรืองว่า holiday in แต่ว่าแท็กซี่ของรถทั้งสองคันก็พากันไปผิดโรงแรมทั้งหมด คันผมเยี่ยมมากพาไป
โดยธรรมชาติ มันก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว เพราะเราไม่เข้าใจมัน เราเลยมีปัญหากับมันมาโดยตลอด ถ้าเราเข้าใจมัน เราก็จะไม่มีปัญหากับมัน ที่เราไม่เข้าใจว่าอะไร เป็นอะไร เราก็เลยมีปัญหากับเรื่องนั้น
ก็สรุปว่า คุณเดเวช ก็อาศัยความนิ่งในการทำงาน หรือในการที่เป็นนิสัยส่วนตัวในการแก้ปัญหา เสนอทางออกสุดท้ายในการ ให้คุณโอโทรไปหาคุณวิทย์ ขอเบอร์โรงแรม มาให้แท็กซี่คุยว่าโรงแรมอยู่ที่ไหน ก่อนนี้การพยายามแก้ปัญหาครั้งแรก โดยการให้แท็กซี่คันนี้ โทรคุยกับแท็กซี่คันของคุณวิทย์
แต่ก็ไม่ได้ผล เพราะทั้งสองคันมันก็ .. เหมือนกัน
สรุปว่าที่เราคิดว่าใช่ ก็ไม่เหมือนดั่งที่เราคิด เป็นสิ่งที่พลากครั้งที่สองแล้ว
นี่แหละน๊า ที่เค้าเรียกว่า อุปสรรคภายนอก ( external environment ) ควบคุม ลำบาก ยิ่งความคิดแล้วยิ่งลำบากใหญ่ ให้ผมมีอารมณ์เข้ามา ยิ่งไม่คิดใหญ่ ก็เลยไม่ได้แก้ปัญหา มีแต่อารมณ์ แล้วมันได้อะไร อารมณ์ไม่ได้แก้ปัญหาอะไร อะไรต่อไปมากกว่าที่จะช่วยให้ทุกเรื่องมันจบด้วยดี
อุทาหรณ์ เรื่องนี้บอกว่า การเดินทางในต่างประเทศ ทุกครั้งต้องแน่ใจ ต้องให้ผู้นำพาไป ดูแผนที่ หรือ โทรคุยกับเจ้าของสถานที่ก่อนที่จะพาเราไป อย่าเชื่อว่าเค้าจะเข้าใจ เพราะทั้งภาษา และวัฒนธรรม สำเนียงก็ไม่เหมือนกัน ยิ่งเรื่องวัฒนธรรม ยิ่งแล้วใหญ่ จะเล่าให้ฟัง
เมื่อคืนก็อีกเรื่องหนึ่ง กินข้าวเย็นอยู่ดีๆ มีคนแก่ตนหนึ่งมาเล่นกีต้าร์ ให้ฟัง เราก็มันกับเค้าไปด้วย ซักพักเราเห็นว่าน่าจะเหมือนคนไทย ผมก็ด้วยความหวังดี ให้ไป 1000 วอน (40 บาทไทย)
เท่านั้นแหละพี่แกเหมือนด่าเลย ว่าให้มาทำไม โชว์ให้ดูอีกว่า กูก็มีเงินนาโว๊ย วงแตกเลยครับท่าน ไม่หนุกแล้วตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทีนี้ก็เตรียมตัวเช็คบิลแล้วหละครับ ทั้งๆที่กำลังคุยกับสาวเกาหลี 2 คนโต๊ะข้างๆอยู่เลย มีคุณแชวู และยองคี่
แล้วหล่อนทั้งสองคนก็เช็คบิลกลับบ้านไปด้วยความเซ้งในอารมณ์เหมือนเรา
