ได้มีโอกาส คุยกับคนไทย ในออสเตรเลียที่อยู๋มานาน เกินกว่า ยี่สิบปี มีญาติพี่น้องมาอยู่ไม่ต่ำกว่า สามสิบคนที่ประเทศนี้ ดูแล้วไม่ธรรมดา ใช่มั๊ยครับ แต่ตอนนี้ไปหากินประเทศอื่นละ คือนิวซีแลนด์ แล้วก็ประเทศอื่นๆอีก แปลกใจมั๊ยคับ ว่ายี่สิบปีแล้วในออสเตรเลีย แล้วต้องไปหากินประเทศอื่น ผมก็ไม่รู้เหตุผลในตอนแรกหรอกคับ คำตอบ ค่อยๆ เฉลยออกมาที่ละข้อ ที่ละข้อหลังจากที่ได้คุยกับเค้าไปเรื่อยๆ ตลอดเวลา สองหรือสามชั่วโมงในวันอาทิตย์ที่ ยี่สิบที่ผ่านมาที่เมื่องเพนริท  

เฉลยคือ ที่ออสเตรเลีย เป็นคอมมิวนิสต์  ทำอะไรไปตกเป็นของรัฐหมด  อันนี้เราก็งง ครับ หลังจากมาคิดย้อนหลังอีกที ก็ทำท่าว่าจะจริง รัฐถือหุ้นเกือบทั้งหมด แวตก็สิบกว่าเปอร์เซ็นต์ เค้าบอกว่าเปิดธุรกิจรัฐก็มีหุ้น สิบเปอร์เซ็นต์แล้ว เออ จริงครับ  เค้ายกตัวอย่างว่าเค้าซื้อบ้านมาหลังหนึ่ง สามแสน ขายไปหกแสน หักโน่น หักนี่ หักภาษีต่างๆแล้ว เหลือกำไรจริงแค่สี่หมีน คิดดูนะครับจากตัวเลขกำไรสามแสนนะ เพราะราคาต่างกันสามแสนจากราคาที่ซื้อมา  ครับ ต้องเชื่อละครับข้อนี้ เค้าบอกว่า ถ้าทำธุรกิจโดยจ่ายค่าเช่าร้าน ไม่ได้เป็นเจ้าของตึกเองลำบากทำให้รัฐหมด

เรื่องต่อไป การทำร้านอาหาร เค้าบอกว่า ระวังจะเหมือนทำนาให้นกกิน คืออะไร คือ จ่ายเงินพนักงานหมด เจ้าของไม่ได้อะไรเลย ทั้งๆที่ลงทุนทำนา นกคือพนักงานกินหมด  ข้าวก็เก็บเกียวไม่มีกำไร ก็ทำไปอย่างนั้นหละ เออ ทำนาให้นกกิน  เหมือนกับว่าผมก็ทำนาให้นกกินอยู่นะ เจ็บมากครับ  การบริหารต้นทุน ทำแล้วเจ้าของไม่ได้อะไร จะทำไปทำไมครับ นกมีหลายตัวนะครับ นกที่ชื่อว่าผู้ให้เช่า  นกที่เป็นพนักงาน นกอีกตัวที่เป็นคนขายวัตถุดิบให้กับเรา  สรุปเจ้าของนาตายครับ  ทำ ทำไมครับ ไม่สงสัยเลยครับว่าทำไมเค้าเคยมีตั้งเก้าสาขา ปัจจุบันไม่ทำละ ให้คนอื่นทำหมด คือให้นกทำนาให้เลย กำหนดไปเลยว่าต้องได้กำไรเท่าไร  ถ้านกตัวนี้ทำไม่ได้ ก็เปลียนนกตัวใหม่มาทำ  เออก้เปลียนวิธีการบริหารละครับ

ปัญหาของการทำร้านอาหารไม่ได้อยู่ที่มีร้านไม่มีร้าน แต่ปัญหาอยู่ที่คนทำงาน ตอนแรกมาใหม่ๆก็ไม่มีอะไร อยู่ไปอยู่มาลืมคับ ได้แต่เรียกร้องเงินเยอะขึ้น ลืมไปว่ามาตอนแรกไม่เป้นอะไรเลย สอนทั้งหมดตอนเป็นแล้วก็ลืมตัวครับ ย้ายค่าย ไปอยู่ที่ได้เงินเยอะกว่า ลืมคนที่ปั้นมากับมือครับ เข้าทำนองได้หน้าลืมหลัง  วัวลืมอะไรบางอย่าง  ไมกตัญญู อะไรทำนองนั้น ก็ไม่รู้ว่า แรงไปหรือเปล่า แต่นี่คือความยาก ของการบริหารคน ไม่รู้จักพอ หุ้นส่วนผมเลยบอกว่าแบ่งให้ตามผลกำไร  แต่ผมก็มาคิด ถ้ามีแต่ขาดทุนไม่มีกำไรแบ่ง ใตรจะอยู่กับเราละครับ  นี่ก็เป็นช่องทางในการทำบริษัท จัดหางานจากเมืองไทย แล้วก็ส่งเชฟมาออสเตรเลีย หรือส่งไปทั้วโลกเลยครับ คิดอย่างนี้ใครก็คิดได้ ครัวไทยสู่ครัวโลก ของรัฐก็เคยคิดแล้วเป็นไงครับ คนไทยเก่งแต่คิดหรือเปล่า ผมไปเดินงานแสดงอาหารที่ซิคนี่ย์เห็นบูทคนญี่ปุ่นพูดไทยชัด มาหาตัวแทนขายอาหารไทย ที่ออสเตรเลีย คือเจ้าญี่ปุ่นบอกว่าไปจ้างโรงงานคนไทยผลิตอาหารกลอ่งแช่แข็ง แล้วนำไปขายที่ญี่ปุ่นได้ปีละ สี่ร้อยล้านบาท  ตอนนี้ต้องการหาตัวแทนขายอาหารไทยในออสเตรเลีย  เป้นไงครับ แสบมั๊ยคับ อายมั๊ยครับ ผมรู้สึกเหมือนโดนญี่ปุ่นตบ หน้า ฉาดใหญ่เลยครับ มีคำถามว่า คนไทยทำอะไรอยู่ครับ แค่จ้างผลิตใช่มั๊ยครับ คิดอย่างญี่ปุ่น หรือทำอย่างญีป่นได้มั๊ยครับ หรือไม่มีเวลาทำ มัวแต่ทะเลาะกันเหมือนเด็ก ไร้สาระ จริ๊ง 

สรุปเค้าไม่ทำกันแล้วร้านอาหาร ลำบาก ก็เลยปล่อยให้เช่าเกือบหมด คือให้เช่าทั้งร้านอาหารเลย ไม่ใช่แค่ห้องว่างๆ

ไอเดียของผมก็คือ การทำอาหารแช่แข็งทั้งหมด เอาไปเวฟหลังร้านแล้วเอามาใส่จานสวยๆ เหมือนปรุ่งทุกจาน บางคนบอกผมว่าเป็นไปไม่ได้ เค้าไม่กินของเวฟ ผมก้งง ว่าทำไมญี่ปุ่นกิน แล้วก็ งง ว่าขนมปังที่ฝรั่งกินไม่เวฟตรงไหน  ก็เห็นใช้ไม่โครเวฟตลอด แล้วอาหารไทยบางอย่างเช่น ทอดมันก็ซื้อสำเร็จแล้วก็เอามาทอดทั้งนั้น แล้วทำไมผมจะเวฟอาหารแช่แข็งขายไม่ได้ เออ  แล้วก็คิดกันเลยไปถึงเอาใส่ตู้ขายตามชุมชนเลย หยอดเหรียญเอาเลย ว่าเข้านั่น ไม่ต้องง้อเชฟ ดีมั๊ยคับ เป็นไปได้มั๊ยครับ แล้วก้ขายราคาเท่าแฮมเบอร์เกอร์ ของฝรั่งเลย ราคาเท่ากัน คุณค่าอาหารไทยดีกว่า แล้วจะดูซิว่า จะเลือกกินอะไร

แล้วก็ขายขนมไทยออนไลน์ อีก

แล้วก็นำเข้าขนมไทยบางตัวมาวางขายตามร้านอาหารไทยอีก ทำเป็นคีออส แล้วทำให้ร้านอาหารไทยเป็นจุดขายของสินค้าไทย คิดตามนะครับ ว่าจะขายได้มั๊ย

แล้วก้การให้บริการด้านซ่อมคอมอีก ที่นี่ค่าบริการแพง เอาคนไทยที่เก่งซ่อม เก่งภาษา มาทำงานทีนี่ดีกว่า ค่าแรงแพงมาก ทำเงินได้สบาย

แล้วผมว่าวันหลังนะคับ ทำหน้าที่ประสานงานเอาคนมาเรียน มาทำงาน พร้อมกิน พร้อมที่พัก นี่ก็อีกโครงการหนึ่งสรุปว่ามีหลายงาน หลายโครงการละ ท่านผู้อ่านลองช่วยคิดหน่อยว่าทำอะไรไม่ทำอะไรดีครับ

จบเรื่องเล่าออสเตรเลีย ของคนไทยในออสเตรเลียครับ

น่าสนใจมั๊ยครับ