ชับรถมาสองวัน สามวัน ก็เริ่มเบื่อ ขับซะรถมีปัญหา เพราะไม่เคยขับไกล สตาร์ทแล้วก็ดับ ไปหาช่างแค่จูนนิดหน่อยหมดไป ห้าสิบเหรียญ สองสามวันนี้ขับรถ โดยดูแผนที่ของรถไฟ แล้วก็เดาว่าจะไปทางไหน  เอาไอโฟนช่วยในการดูแมพบ้าง เพราะสามารถ หาสถานที่ ที่เราต้องการไปได้ ตั้งแต่จุดที่เราอยู่ มันจะโชว์แผนที่เลย ทำให้หายหลงไปหลายครั้ง ทริปนี้ออกจากบ้านตั้งแต่ พฤหัสที่ยี่สิบสี่เช้ามือเลย นอนที่ซิคนีแบคแพ็คหนึงคืน วันนี้กลับเชลฮาร์เบอร์ กรอบเลย ไม่อยากทำอะไร วันนี้หลงทางอีก ดีที่มีไอโฟน มาช่วยไว้ ประกอบกับทางเก่าที่เคยเดินทางจนจำได้แล้วว่ากลับอย่างไร  ก่อนนี้วันอังคารกลางคืน ก็ไปรับหุ้นส่วนที่สนามบิน ไม่กล้าเข้าไปหรอกคับ จอดรถนอกเมือง ก็อาศัยแผนที่ทางรถไฟช่วยไว้ ก็จอดที่สถานีที่เคยจอด แล้วไปรับเสร็จแล้วก็นั่งรถไปมาที่ จอดรถไว้ ขับต่อไปเชลฮาร์เบอร์ถึงตีหนึ่งวันพุธ  วันพุธอยู่เชลฮาเบอร์หนึ่งวันเท่านั้น พฤหัสก็ออกอีก แล้วก็กลับวันนี้แหละวันศุกร์  โอยเริ่มกรอบแล้วก็เริ่มเบื่อการเดินทางอีกแล้ว นอนดีกว่าคับพร่งนี้ไปเรียนตีสามอีกแล้วคับท่าน อีกเดือนจบแล้ว คับบาย

ครับ วันหมดอายุ มีวันหมดอายุ ถ้าไม่หมดอายุ ก็มีวันเบื่อ เบื่อที่จะทำ หยุดทำ สังเกตุได้จากตัวเอง จากสิ่งแวดล้อม ดูตัวเองให้ดีๆ มันจะบอกอะไรบางอย่าง สิ่งแวดล้อมก็จะบอกด้วย เหมือนร่างกายคนเรามีระบบเตือนภัย บางที่บอกให้เราพัก เราก็ต้องพัก ฝืนไปมีแต่พัง  บอกว่าง่วงแล้วยังขับต่อก็หลับใน โดนมาแล้ว ไม่คุ้มหรอกครับ เค้าบอกว่าเรา คนเรามีสันชาตญาณ ในการอยู่ มันรู้สึกได้ด้วยตัวเอง เพียงแต่ว่าจะฝืนหรือเปล่า  ถ้าจับความรู้สึกได้ต้องหัดสังเกตุ มันเป็นไปตามความรู้สึกนั่นแหละ

ไม่เชื่อลองสังเกตุดู  คนที่เราไม่ชอบ เวลาเข้าใกล้ เราก็จะบอกเราเอง

เราเบื่อไม่อยากทำ มันก็บอกเรา

เราจะป่วยมันก็บอกเรา

ท่าทางไม่หนุก มันก็บอกเรา

ท่าทางต้องไปแล้ว มันก็บอกเรา

ทำในสิ่งที่มีความสุข นะครับแล้วชีวิตจะสดใส สบายใจ ขอให้ทุกคนมีความสุข

เขียนที่แบ็คแพ็ค โคอี้ คิงคอส ซิคนีย์ ออสเตรเลีย

 

นี่เป็นการบันทึกครั้งที่สอง คงเขียนไม่เหมือนครั้งแรกแล้ว งง ว่าทำไม่ไม่เซฟให้ ต้องมาพิมพ์ใหม่ ลองเซฟก่อนดีกว่าครับ